Ustawa o prawie autorskim!!!

 Najczęstsze błędy

            W krainie baśni

            Świat baśni od dawna fascynuje i zachwyca. Wzrusza, wychowuje i pobudza naszą wyobraźnię. Jakimi cechami się charakteryzuje?
             Zdarzenia rozgrywają się w bliżej nieokreślonym miejscu i czasie. Kończą się zazwyczaj zwycięstwem dobra nad złem. Świat ten zaludniony jest księżniczkami, rycerzami, smokami, wróżkami, krasnoludkami i czarownicami. Realizm przeplata się z fantastyką, często pojawiają się także magiczne przedmioty. Dzięki różdżce czarodziej może rzucać zaklęcia. Latająca miotła to najczęściej spotykany środek lokomocji w świecie magii. A kto założy czapkę – niewidkę, staje się niewidzialny dla innych. Z opowieści tych wypływa morał, czyli przesłanie.
           Baśnie towarzyszą nam od wczesnego dzieciństwa. Ale na pewno nie wszyscy jeszcze znacie historię świata, w którym toczy się walka pomiędzy siłami dobra a mocami zła i bezkresnej zimy.   Jeżeli ten świat to wciąż dla Ciebie tajemnica, wraz z czworgiem dzieci otwórz starą szafę   i wejdź do baśniowej krainy Narni. Nie będziesz żałował.

                                                                          Oprac. Barbara Jastrzębska z SSP w Koźmicach Wielkich

          O Kopciuszku historia całkiem niezwykła

           Fascynujący świat baśni, urzekający naszą wyobraźnię, to również źródło natchnienia dla artystów. Historia Kopciuszka stała się tematem wiersza znanej poetki, Wandy Chotomskiej.
Podczas gdy siostry bawią się na balu, Kopciuszek przebiera groch i żali się na swój nieszczęsny los. Niespodziewanie zjawia się wróżka – pocieszycielka, która przynosi suknię balową    i pantofelki. Kopciuszek zauważa brak pończoch, ale dobra wróżka bagatelizuje problem.
         Dziewczyna tańczy na balu z księciem. O północy z jej nóżki spada pantofelek. Tu następuje katastrofa. Okazuje się bowiem, że Kopciuszek nie umył sobie nóg przed balem. Ujrzawszy nieumytą piętę, książę wygłasza morał ze wstrętem: „Nie pomoże dobra wróżka, gdy    u panny brudna nóżka”.
          A może przygotujecie inscenizację utworu Wandy Chotomskiej? Wyznaczcie reżysera, czyli twórcę przedstawienia. Wybierzcie uczniów, którym powierzycie główne role. Zadbajcie również o rekwizyty i scenografię oraz nauczcie się tekstów na pamięć. Powodzenia!

                                                                         Oprac. Barbara Jastrzębska z SSP w Koźmicach Wielkich
 

          Kora…

         Nad brzegiem morza, na przystrojonej przeróżnego rodzaju kwieciem łące, spędzała swój wolny czas przecudnej urody dziewczyna, Kora.
       Przypatrując się jej można było zauważyć, jak ze śmiechem potrząsa puszystą kulą dmuchawca, jak pochyliwszy się nad kwiatem o dźwięcznie brzmiącej nazwie: narcyz, wchłania urzekający jego zapach. Nęci ją i kusi czar śnieżnobiałych płatków drżących na wietrze. Niepomna ostrzeżeń matki, by kwiatu nie zrywać, czyni ten gest nierozważny. Wtem, ziemia zatrzęsła się w powałach, rozwarła swe czeluście i na rydwanie zaprzężonym w cztery czarne jak heban rumaki, pojawił się straszliwy władca podziemia, Hades. Natychmiast pochwycił, niespodziewającą się takiego obrotu sytuacji, Korę i uniósł ją ze sobą do podziemnego królestwa. Otchłań zawarła się z powrotem. Biedna Kora nigdy nie miała już cieszyć się wonią ziół i szumem dojrzewających zbóż, nigdy nie miała już usłyszeć rozlegających się dookoła skowrończych świergotów. Hades na zawsze bowiem chciał ją zatrzymać w przepaściach ziemi, u swego boku.
         Nad brzegiem morza, w zgrzebnej szacie idzie matka. Dźwięk jej gorzkich słów unoszonych wichurą rozbrzmiewa wokoło. To Demeter. Szuka Kory, swej utraconej córki.

                                                                                                             Oprac. Barbara Jaszczyk z SP w Przebieczanach

         Marzenia…

         Unieść się w przestworza. Wydrzeć ptakom tajemnicę lotu. Pokonać powietrze niedostępne dotychczas dla mieszkańców Ziemi. To marzenie niejednego z nas. Niektórym udało się je spełnić.
       Tym, który jako pierwszy miał odważyć się na niesłychany wyczyn, był według mitu, zamieszkujący wyspę Kretę, Ateńczyk, Dedal. Był on niebywałej sławy budowniczym, architektem, rzeźbiarzem. Ludzie zjeżdżali się z dalekich stron, aby podziwiać jego kunszt. Wynalazł mnóstwo pożytecznych rzeczy. W mitologii zasłynął jednak jako twórca skrzydeł, które sporządził z ptasich piór sklejonych woskiem. Lot, który odbył wraz ze swoim synem, Ikarem, był tyleż zdumiewający, co tragiczny w skutkach. Ikar bowiem uniesiony zachwytem nad potęgą wynalazku, puścił w niepamięć przestrogi ojca i uniósł się wyżej w bezchmurne przestworza. Wówczas pod wpływem żaru słonecznego wosk stopniał i Ikar jak gromem rażony runął w dół.
         Zrozpaczony ojciec długo nie mógł pogodzić się z utratą dziecka.

                                                                                                             Oprac. Barbara Jaszczyk z SP w Przebieczanach
 

               Zmowa przedmiotów

       Przezorny trzecioklasista Horacy przeczytawszy zbiór baśni Hansa Christiana Andersena sporządził krótkie notatki. Wszystkie postacie zostały skrupulatnie uszeregowane według schematu – bohater pozytywny lub negatywny. Takiego uporządkowania zupełnie nie mógł zrozumieć chaotyczny z natury Józek, który lekturę czytał głównie z przymusu. Owszem, przeżywał przygody Calineczki, nawet uronił łzę nad biedną jaskółką, ale za chwilę już niczego nie pamiętał.
      W czytaniu bowiem ustawicznie przeszkadzała mu stojąca w kącie przedpokoju nowiutka hulajnoga – prezent od zamężnej siostry Haliny.
     Chwiejny charakter dziewięciolatka był przyczyną wielu innych niepowodzeń, szczególnie szkolnych. Zamiast przygotowywać się do kartkówki z historii grał w siatkówkę. Gdy należało wypełniać ortograficzną krzyżówkę patrzył tępo w ekran telewizora. O wieczornym czytaniu nie pamiętał, bo komputer mrugał zachęcająco... Czyż miał warunki do intensywnej nauki? Ależ skąd! Rozpraszały go przedmioty codziennego użytku i one głównie ponoszą winę za niepowodzenia Józka. Zmówiły się przeciwko biednemu chłopcu... Ostatnio babcia czyta na głos baśnie ukochanemu wnuczkowi.
      Ostatnio babcia czyta na głos baśnie ukochanemu wnuczkowi.

Oprac. Anna Zachara z SP w Gdowie

 Baśń o Waligórze i Wyrwidębie

      Żyło sobie dwóch junaków: Waligóra i Wyrwidąb. Ponieważ wychowały ich zwierzęta, posiedli potężną moc. Żądni przygód wyruszyli w długą i niebezpieczną podróż. Niespodzianie pojawiła się góra na horyzoncie. Waligóra ją przesunął. Znów wędrują niestrudzenie. Wtem znienacka wyrósł dąb stuletni i zaszumiał: „Nie przepuszczę was, zawróćcie.” Z korzeniami go wyrwali i wrzucili w bystry nurt rzeki.
     Znużeni zatrzymali się u źródełka, by ugasić pragnienie i ułożyć się do snu. Zobaczył ich staruszek, który na kobiercu podróżował. Uradował się tajemniczy obieżyświat na widok osiłków i zaprosił na latający kobierzec. Wkrótce chyżo pędzili muskani lekkim wietrzykiem. Nagle ujrzeli gród, gdzie obrzydliwy potwór siał przerażenie wśród ludu. Odważni bracia rzekli: „Drżyj bestio! Krótkie rządy ci wróżymy.” Walczyli z nim dopóty, dopóki ducha nie wyzionął. Król wynagrodził ich za to rzetelnie.

                                                      Oprac. Anna Zachara z SP w Gdowie
 

       Mitologie świata

       Nie tylko Grecja i Rzym chlubią się mitami. Pod każdą długością i szerokością geograficzną, wszędzie, gdzie rozwijała się cywilizacja, ludzie próbowali odpowiadać na nurtujące ich pytania.
      Podówczas w Chinach powstał mit o pradawnym herosie Pan Ku, który stworzył świat,a sam narodził się z pięciu żywiołów: wody, ognia, drewna, metalu i ziemi. Któż z nas nie zna ilustracji chińskich baśni przedstawiających chimeryczne chińskie smoki-lwy czy smoki-ptaki.?
    Z Mezopotamii mamy mitologię sumeryjską, której zawdzięczamy postać heroicznego Gilgamesza, bohatera sprzed pięciu tysięcy lat. Jego pragnieniem było zgłębienie tajemnicy nieśmiertelności. Historię Gilgamesza znamy dzięki odkryciu angielskich archeologów w połowie XIX wieku. W pradawnej stolicy, Niniwie, odkryto bibliotekę króla Assurbanipala, gdzie zachowało się ponad dwadzieścia tysięcy glinianych tabliczek, zapisanych pismem klinowym. Obecnie tabliczki znajdują się w brytyjskim muzeum w Londynie i na pewno warto je zobaczyć.
     W Egipcie czczono Ozyrysa, Izydę i Horusa, w Grecji Uranosa i Gaję, w Rzymie Jowisza, Wenus czy Merkurego. Można by tak wyliczać bez końca. Panteon bóstw w mitologiach starożytnych jest przeogromny. Warto mu się przyjrzeć od czasu do czasu. Wiedzy nigdy zanadto, a poznawać możemy kultury wszech czasów.

Oprac. Bożena Karpińska z SP w Kłaju

        Mitologia Słowian

       Mitologii słowiańskiej poświęcamy na co dzień niewiele czasu. Zwykle naszą uwagę przykuwają mity Greków i Rzymian.
        Jednym z najstarszych mitów słowiańskich jest historia stworzenia świata. Na początku, kiedy jeszcze nic nie było, pojawiło się światło oraz bezkresna morza otchłań, nad którą krążył bóg Świętowit, ukryty pod postacią łabędzia. Bóg spostrzegł swój cień w wodzie i postanowił rozdzielić go od ciała związanego z cieniem. W taki sposób powstali bogowie: Swaróg i Weles.
         I jak na bogów przystało, wkrótce wzięli się do pracy.
      Swaróg uplótł łódź ze światła i zamieszkał w niej. Weles okazał się przednim nurkiem. Zanurzył się w morskich głębinach i znalazł tam przystań dla siebie. Jednak bogowie nie lubią się nudzić, a przyglądanie się nieustannie morskim krajobrazom, niekończącym się bezkresom fal i nieciekawemu horyzontowi sprawiło, że postanowili stworzyć ląd. W tym celu Weles miał zanurkować w głąb morskich przestworzy i przynieść garść piachu. Ceremonii pobierania piasku z morskiego dna miała towarzyszyć magiczna formuła: „Z mocą Swaroga i moją”. Niestety Weles nieświadom wypowiadanych słów, rzekł tylko: „Z moją mocą”.
      Wszyscy możemy się domyślać, jakie mogła przynieść skutki taka pomyłka. Jeśli nie, to poszukajcie słowiańskiego mitu…

Oprac.Bożena Karpińska z SP w Kłaju